Ποια είναι η Μάρθα Ματούλα

Η Μάρθα ξεκίνησε το τένις από πολύ μικρή ηλικία, ακολουθώντας τα χνάρια της μεγαλύτερης αδερφής της. Από την πρώτη στιγμή που έπιασε ρακέτα, ξετρελάθηκε με το άθλημα· αγάπησε το παιχνίδι και, όσο θυμάται τον εαυτό της, έλεγε πως θέλει να ασχοληθεί επαγγελματικά.

Παρότι μεγάλωσε σε μια οικογένεια που δεν είχε τη δυνατότητα να ανταπεξέλθει στις ιδιαίτερα υψηλές οικονομικές απαιτήσεις του αγωνιστικού τένις σε διεθνές επίπεδο, η Μάρθα ξεχώριζε στα εγχώρια και διεθνή junior πρωταθλήματα στα οποία συμμετείχε. Αργότερα, της παρουσιάστηκε η μεγάλη ευκαιρία να συνεχίσει την πορεία της στην Αμερική, όπου εξασφάλισε υποτροφία στο Πανεπιστήμιο της Τάλσα.

Εκεί αγωνίστηκε στη Division I του NCAA και απέκτησε πτυχίο στη Λογιστική, έναν τομέα που επίσης την ενδιέφερε ιδιαίτερα. Μάλιστα, τα πρώτα χρόνια των σπουδών της ήταν η μοναδική περίοδος της ζωής της κατά την οποία δεν σκεφτόταν σοβαρά το ενδεχόμενο να παίξει επαγγελματικό τένις.

Ο προπονητής της στην Τάλσα ήταν εκείνος που την παρακίνησε να μην εγκαταλείψει το όνειρο που είχε όταν πρωτοπήγε στην Αμερική, ειδικά μετά το εντυπωσιακό φινάλε της κολεγιακής της καριέρας. Στην τελευταία της σεζόν αγωνίστηκε ως Νο.2 στην ομάδα της, στην πιο απαιτητική κατηγορία του κολεγιακού πρωταθλήματος, και σημείωσε 22 νίκες σε 25 αγώνες στα μονά.

Έτσι, μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της, πήρε τη μεγάλη απόφαση να αφοσιωθεί στο επαγγελματικό τένις. Το έκανε, όμως, στην πιο δύσκολη χρονική συγκυρία: αμέσως μετά το πρώτο παγκόσμιο lockdown λόγω κορωνοϊού. Οι αγώνες είχαν σταματήσει για περίπου έξι μήνες και, με την επανεκκίνησή τους, ήρθε αντιμέτωπη με το «πάγωμα» των κατατάξεων και τους ειδικούς κανονισμούς που είχαν θεσπιστεί, βάσει των οποίων οι παίκτριες διατηρούσαν τους βαθμούς τους για διάστημα δύο ετών αντί για έναν. Αργότερα, με την αλλαγή του συστήματος βαθμολόγησης, βρέθηκε να πρέπει να υπερασπιστεί διπλάσιους βαθμούς από τη μία χρονιά στην άλλη, γεγονός που έκανε την προσπάθειά της για άνοδο στην κατάταξη ακόμη πιο απαιτητική.

Δεν πτοήθηκε ωστόσο και είχε δώσει ήδη τα πρώτα δείγματα γραφής από την πρώτη της πλήρη σεζόν στο tour, το 2021, όταν κατέκτησε τον πρώτο της επαγγελματικό τίτλο, σε 15άρι τουρνουά στο Ηράκλειο της Κρήτης. Το 2023 ήρθε το μεγάλο breakthrough, με την κατάκτηση τίτλου σε 25άρι τουρνουά στο Kuršumlijska Banja της Σερβίας, ενώ συμμετείχε και σε αρκετά πιο δυνατά τουρνουά με αξιώσεις — μεταξύ αυτών και στο WTA 250 του Κλουζ, όπου προκρίθηκε από τα προκριματικά. Την ίδια χρονιά έφτασε και στο career high της, στο Νο.305 της παγκόσμιας κατάταξης.

Φέτος είχε μια μεστή σεζόν στα μονά, αλλά σημείωσε και τις σημαντικότερες επιτυχίες της στα διπλά, κατακτώντας τρεις τίτλους σε ιδιαίτερα ανταγωνιστικά ταμπλό: σε δύο 35άρια τουρνουά στη Στουτγκάρδη και στο Santa Margherita di Pula, καθώς και στο 50άρι του Lyttos Beach, που αποτελεί μέχρι σήμερα τον σημαντικότερο τίτλο της καριέρας της.

Η Μάρθα Ματούλα έχει στην κατοχή της το 2ο καλύτερο ρεκόρ όλων των εποχών στα διπλά στην ιστορία της γυναικείας ομάδας τένις του Πανεπιστημίου της Τάλσα (94-38), καθώς και το 8ο καλύτερο στα μονά (86-27).

Επικοινωνήσαμε μαζί της κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της για τη νέα σεζόν, η οποία πραγματοποιείται στον Ο.Α. Θεσσαλονίκης, υπό την καθοδήγηση των Γιάννη Παπουνίδη και Μάριου Μιχαηλίδη στο τένις, καθώς και του Γιώργου Πιετρακόπουλου (Collective Tennis School) στη φυσική κατάσταση. Η προετοιμασία ξεκίνησε σε ήπιους ρυθμούς και αρχικά χωρίς προπονήσεις στο τένις, καθώς ολοκλήρωσε την προηγούμενη σεζόν με έναν τραυματισμό στον καρπό — μια φλεγμονή που εξελίχθηκε σε τενοντίτιδα. Για τον λόγο αυτό, μόλις τις τελευταίες ημέρες επέστρεψε σταδιακά στο γήπεδο. Εφόσον όλα πάνε καλά, αναμένεται να ξεκινήσει τη σεζόν της στην Αργεντινή και συγκεκριμένα στο Μπουένος Άιρες, όπου θα διεξαχθούν δύο δυνατά τουρνουά ITF (W50 και W35), με εκκίνηση την εβδομάδα 12–19 Ιανουαρίου. Πρώτος στόχος της, μετά από μια καλή σεζόν, είναι η επιστροφή στο Top 350 της παγκόσμιας κατάταξης.

"Θα εξαρτηθεί από τον καρπό μου, γιατί η τενοντίτιδα είναι κι ανάλογα με το φορτίο, μπορεί να με ενοχλήσει - προς το παρόν δεν με έχει ενοχλήσει. Σκέφτομαι να ξεκινήσω τη σεζόν μέσα Ιανουαρίου και προφανώς ο πρώτος μου στόχος είναι να κάνω break το 350, γιατί τώρα είμαι 390. Θέλω να μπω βαθιά στο 300 και από εκεί και πέρα όσο πιο καλά πάω τόσο πιο πολύ θα ανεβαίνει και ο στόχος μου."

"Το μεγάλο μου όνειρο είναι να παίξω σε Grand Slam και ειδικά στο Australian Open. Είναι το αγαπημένο μου, ίσως επειδή μεγάλωσα βλέποντας το αυστραλιανό."

Δύο διαφορετικοί κόσμοι

Για λόγους που αναφέρθηκαν και παραπάνω, ποτέ δεν είναι εύκολη η μετάβαση από το κολεγιακό τένις στο επαγγελματικό.

"Εκεί έχεις ένα ολόκληρο τιμ, δεν έχεις έξοδα, οτιδήποτε χρειάζεσαι σε βοηθάνε κατευθείαν γιατί σε χρειάζονται, είσαι ένα asset για εκείνους. Δεν μπορεί να πάει στραβά τίποτα. Οι εγκαταστάσεις, όπου και αν πας, είναι πολύ καλές. Μηχανήματα, φυσιοθεραπευτές, εξοπλισμό, έχεις τα πάντα. Από αυτό, μόλις αποφοιτήσεις πας στο μηδέν! Εγώ από εκεί πήγα στο Sharm El Sheikh στην Αίγυπτο, σε 15άρι, όπου πρέπει να παίξεις προκριματικά τρεις γύρους και μετά να κερδίσεις έναν γύρο στο ταμπλό για να πάρεις έναν πόντο. Αυτό να το κάνεις 3 φορές για να πάρεις ranking και να μπορέσεις να παίξεις πιο εύκολα στα τουρνουά. Συνήθως δεν θέλεις να το κάνεις, με τα πρώτα 2-3 χαστούκια που θα φας, δεν θέλεις να συνεχίσεις. Έχεις καλομάθει από το κολέγιο και ξαφνικά έρχεται αυτό."

Οι υποτροφίες στην Αμερική πάντως είναι μια καλή εναλλακτική για παίκτες που δεν μπορούν να στηρίξουν οικονομικά ένα τέτοιο πρότζεκτ και δεν έχουν καμία οικονομική βοήθεια από πίσω τους - μια τέτοια παίκτρια ήταν και η Ματούλα.

"Εγώ δεν είχα άλλη επιλογή, οι γονείς μου δεν μπορούσαν να στηρίξουν οικονομικά το τένις μου, είχε έρθει και η κρίση τότε, ή θα έκανα αυτό ή θα σταματούσα. Αν δεν έχεις οικονομική δυνατότητα να το στηρίξεις και θέλεις να παίξεις, είναι πάρα πολύ καλή επιλογή, σε ευνοεί πολύ γιατί και παίζεις ματς και πλέον υπάρχει και οικονομική βοήθεια. Από εκεί και πέρα, αν είσαι top junior, έχεις σπόνσορες από πίσω σου, δεν σε βοηθάει και πολύ να παίξεις κολέγιο. Αναλόγως σε ποια φάση είσαι. Εγώ σίγουρα το συνιστώ."

"Αν πας στα ITF για τα λεφτά, θα βγεις χαμένος"

O κόσμος του τένις είναι πολύ μοναχικός και τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τα χρήματα. Ακόμα και για μια παίκτρια μεταξύ 300 και 400, που συμμετέχει στα δυνατότερα ITF τουρνουά - τα αντίστοιχα Challenger των ανδρών, είναι πολύ δύσκολο να συνοδεύεται από προπονητή και θα χρειαστεί να στηρίξει τον προϋπολογισμό της είτε σε κάποιον άλλον παράγοντα (χορηγός ή άλλη δραστηριότητα εκτός του τένις), είτε στα διασυλλογικά πρωταθλήματα του εξωτερικού, όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Μάρθας.

"Αυτό που ίσως πολύς κόσμος δεν ξέρει, είναι πως στα Challenger στους άνδρες υπάρχει hospitality. Στις γυναίκες, σε ένα 35άρι ή ένα 50άρι δεν υπάρχει hospitality. Σε ένα 75άρι θα πάρω hospitality μόνο αν μπω ταμπλό. Οπότε τα έξοδά μας είναι πιο πολλά. Σε ένα 50άρι, που είναι σαν Challenger, θα πρέπει να πληρώσω τα εισιτήρια, το ξενοδοχείο και τα φαγητά. Οπότε με έναν προπονητή θα έχω τα διπλάσια έξοδα. Από χώρα σε χώρα διαφέρει, αλλά αν πάω για παράδειγμα στη Νορβηγία με έναν προπονητή, θα είναι πολύ δύσκολο να βρω κάτω από 150 ευρώ το ένα εισιτήριο, άρα έχεις ήδη 600 ευρώ μαζί με την επιστροφή και για τους δύο. Επίσης κλείνουμε τελευταία στιγμή, μου έχει τύχει να πληρώσω και 400 ευρώ για ένα μόνο εισιτήριο πτήσης 1,5 ώρας. Μετά είναι το ξενοδοχείο, που θα πρέπει να είναι ένα εντάξει ξενοδοχείο, δεν μπορείς να βάλεις τον προπονητή σε καμιά τρύπα. Θα πρέπει να του κλείσεις ένα ξεχωριστό δωμάτιο, που συνήθως κοστίζει γύρω στα 100 ευρώ τη βραδιά. Μετά έχεις τα δικά σου έξοδα, τα φαγητά και φυσικά τον μισθό του προπονητή. Όσο καλά και να πας, ακόμα και αν φτάσεις 8άδα ή 4άδα και πάρεις κάποιο καλό prize money, είναι πολύ δύσκολο να κάνεις break even. Όλα αυτά για μια εβδομάδα μόνο και παίζουμε 30 εβδομάδες το χρόνο."

Ένα άλλο ζήτημα στα τουρνουά αυτών των κατηγοριών είναι η μεγαλύτερη ασυνέπεια που υπάρχει στις λίστες: την ώρα που σε ένα 50άρι τουρνουά μια παίκτρια με το rank της Ματούλα μπορεί να είναι ακόμα και seeded, σε ένα άλλο μέρος του πλανήτη γίνεται ένα άλλο τουρνουά της ίδιας κατηγορίας, στο οποίο μπορεί να μην μπαίνει καν στο main draw.

"Ποτέ δεν ξέρεις που θα είναι πιο αδύναμη ή πιο δυνατή η λίστα. Πολλές εβδομάδες μπορείς να δεις τουρνουά στην Αργεντινή που να είναι αδύναμο και μετά ένα αντίστοιχης κατηγορίας τουρνουά στη Γερμανία να είναι πολύ δυνατό. Μπορεί στο ίδιο τουρνουά να πας τελικό και να πάρεις 23 βαθμούς χωρίς να έχεις παίξει με Top 400 παίκτρια και μετά να έχεις παίξει στη Γερμανία με το Νο.200 και να πάρεις τους ίδιους πόντους. Έχει τύχει να πω ότι θα παίξω στη Βαρκελώνη σε δύο τουρνουά, αλλά να έχουν πολύ δυνατές λίστες και τελικά να είμαι alternate και να μην μπαίνω!"

Η λύση των κλαμπ αγώνων: "Παίζω πολλά κλαμπ ματς. Φέτος έπαιξα και στη Γερμανία και στην Ιταλία, ένα ματς στη Γαλλία και ήταν να παίξω και στη Σουηδία, αλλά δεν πήγα λόγω του καρπού. Είναι πολλά ματς και καταπονείται το σώμα, αλλά αυτά τα χρήματα με βοηθούν πάρα πολύ για να μπορέσω να καλύψω έξοδα. Φέτος πήγε καλά και στα μονά και στα διπλά, οπότε μπόρεσα να ανταπεξέλθω, αλλά και πάλι δεν είχα κάποιον προπονητή μαζί μου. Οι μόνες φορές που ταξίδεψα με κάποιον ήταν με δικούς μου ανθρώπους, που πλήρωσα μόνο τα έξοδά τους και επίσης δεν χρειάζεται να πληρώσω ξεχωριστό δωμάτιο - για παράδειγμα είχα τον πατέρα μου και τη μητέρα μου σε κάποια τουρνουά και μέναμε στο ίδιο δωμάτιο. Είναι πάρα πολύ δύσκολο, εγώ, βλέποντας και κάνοντας, αναλόγως με πόσο καλά τα πάω, προσπαθώ να κάνω invest για να έχω έναν προπονητή ή κάποιον μαζί μου στα τουρνουά.

Πέρσι δεν μπορούσα να ταξιδέψω πολύ με την προπονήτριά μου από τη Βαρκελώνη, μόνο ο μισθός της ήταν πολύ μεγάλο έξοδο και επίσης δεν είχα ίδιο ranking με κάποια παίκτριά μας (από το κλαμπ) για να μοιράσουμε τα έξοδα. Θα ήταν πολύ ακριβό να έχω την προπονήτρια μόνο για μένα. Αν είχαμε hospitality ίσως ήταν πιο εύκολο, γιατί έχεις τουλάχιστον το ένα δωμάτιο πληρωμένο. Διευκολύνει πάρα πολύ αν σκεφτείς ότι στα περισσότερα ξενοδοχεία η διανυκτέρευση είναι 100 ευρώ το άτομο.

Σίγουρα θα βοηθούσε πάρα πολύ αν είχα κάποια οικονομική στήριξη, αν μπορούσα να έχω μια προπονητική βάση που θα ταξιδεύει μαζί μου, εννοείται θα τα ήθελα αυτά, αλλά πορεύομαι μ' αυτά που έχω και είμαι ευγνώμων γι' αυτά, τα χρησιμοποιώ όσο καλύτερα μπορώ."

Στο ITF δεν πας για τα λεφτά, αν πας για τα λεφτά είσαι χαμένος. Στην ουσία χτίζεις, κάνεις invest για να μπορέσεις να πας στα μεγαλύτερα τουρνουά."

 

 

 

View this post on Instagram

A post shared by Martha Matoula (@matoulamartha)

"Το τένις ήταν πιο εγκεφαλικό πριν το on-court coaching"

Η παρουσία προπονητή σε αυτό το επίπεδο είναι πολύ σημαντική, ειδικά τα τελευταία χρόνια, που επιτρέπεται και το coaching.

"Όταν απαγορευόταν το coaching το παιχνίδι ήταν πιο εγκεφαλικό. Μπορεί να έπαιζες ένα ματς και να το κέρδιζες επειδή είχες κάνει την αντίπαλο να χάσει το μυαλό της. Τώρα βλέπεις ότι οι περισσότερες έχουν προπονητή/-τρια και κάτι θα τους πει. Ανεξάρτητα αν αυτό θα ειναι σωστό τεχνικά ή τακτικά, θα τους κάνει το κλικ και θα ξαναμπούν στο ματς. Μου 'χει τύχει πολλές φορές αυτό: ματς που ένιωθα ότι έπαιρνα εγκεφαλικά, να χάνονται επειδή οι παίκτριες θα πάρουν μια οδηγία από τον προπονητή και θα τους κάνει το κλικ. Κάνει μεγάλη διαφορά να έχεις κάποιον μαζί σου, και για το τένις, αλλά και επειδή είναι και πάρα πολλές οι εβδομάδες και θέλεις μια παρέα."

"Οποιοδήποτε ποσό μπορεί να βοηθήσει"

Πέρα από τις εταιρείες με τις οποίες συνεργάζεται για τον εξοπλισμό της, η Ματούλα δεν έχει κάποιον χορηγό που να τη βοηθάει με τα έξοδά της. Και μπορεί τα έξοδα αυτά να είναι ούτως ή άλλως πάρα πολλά, όμως κάθε ποσό βοηθάει.

"Δεν ξέρω αν γενικά στην Ελλάδα υπάρχουν τέτοιες πιθανότητες (για χορηγίες). Στο τένις, εκτός από τη Μαρία Σάκκαρη και τον Στέφανο Τσιτσιπά, δεν έχω δει πολλούς που να σπονσοράρονται από ελληνικές εταιρείες. Θεωρώ ότι είναι στενάχωρο που δεν υπάρχουν αθλητές να σπονσοράρονται, έστω και με μικρά ποσά. Το οποιοδήποτε ποσό μπορεί να είναι πολύ βοηθητικό στο σπορ μας που σχεδόν όλο είναι περιτριγυρισμένο από το οικονομικό. Έχουμε και τον περιορισμό ότι δεν μπορούμε να κάνουμε συμβόλαιο χορηγίας με στοιχηματικές εταιρείες, που συνήθως αυτές κάνουν πρώτες-πρώτες συμβόλαια με αθλητές."

"Έχει βοηθήσει πολύ τα αγόρια το ότι το Davis Cup γίνεται στην Αθήνα, γιατί υπάρχει προβολή και υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα για κάποιου είδους βοήθεια. Ίσως αν η ομοσπονδία μπορέσει να σπρώξει την ιδέα για οικονομική δυνατότητα από χορηγούς, γιατί θεωρώ ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό, στους γονείς, για να μπορούν τα παιδιά και όλοι μας να ταξιδεύουμε και να μπορούμε να πληρώσουμε τα έξοδα. Από εκεί και πέρα εννοείται όσο πιο πολλά τουρνουά μπορούν να κάνουν, τόσο το καλύτερο."

 

 

 

View this post on Instagram

A post shared by Martha Matoula (@matoulamartha)

"Οι προπονητές μαθαίνουν περισσότερα όταν πηγαίνουν σε τουρνουά"

Πολύ περισσότερα τουρνουά σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν έχουμε και στις μικρότερες κατηγορίες ηλικιακά, στα ITF και στα Tennis Europe.

"Εγώ όταν ήμουν junior νομίζω είχαμε δύο ITF, στην Κέρκυρα και στην Πρέβεζα. Και εγώ ήμουν τυχερή που μένω Θεσσαλονίκη, μπορούσα να πάω οδικώς στα Σκόπια ή στη Βουλγαρία. Φαντάσου να είσαι από την Κρήτη, οπουδήποτε πας θα πρέπει να πετάξεις...

Είχε και καλύτερες μέρες το ελληνικό τένις, πιο παλιά είχαμε και μεγαλύτερα τουρνουά, δεν είναι ότι δεν είχαμε ποτέ. Σίγουρα από τότε που ξεκίνησα εγώ, υπάρχει μεγάλη πρόοδος γενικά στα τουρνουά και μου αρέσει επίσης που βλέπω τον κόσμο να ασχολείται. Αρέσει στον κόσμο το τένις, άλλο που έχει πολλούς που θεωρούν ότι γνωρίζουν χωρίς να γνωρίζουν. Γενικά ο κόσμος ασχολείται και μόνο έτσι θα αρχίσουν και οι εταιρείες να βοηθούν οικονομικά τους παίκτες, να μαθαίνουν οι Έλληνες προπονητές, να κυνηγάνε πιο πολύ το αγωνιστικό. Γιατί όταν πέφτει το αγωνιστικό και δεν βλέπεις φως στο τούνελ, είναι πιο δύσκολο για τον προπονητή να ασχοληθεί με αυτό. Πόσο μάλλον όταν οι ώρες που βάζει σε ένα αγωνιστικό δεν τον ανταμοίβουν σαν προπονητή. Οπότε, όταν ανεβαίνει το αγωνιστικό παίρνει και πολύ motivation ο προπονητής που θέλει να δουλέψει, να βάλει ιδρώτα πάνω σ' αυτό.

Θεωρώ ότι οι προπονητές μαθαίνουν τα περισσότερα όταν πηγαίνουν στα τουρνουά και πολλοί γονείς δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα - όπως και οι δικοί μου δεν την είχαν - οπότε μπορεί το παιδί να είναι ταλαντούχο και να πηγαίνει πολύ καλά, αλλά οι γονείς να μην έχουν τη δυνατότητα να το στείλουν στο εξωτερικό μαζί με κάποιον προπονητή. Άρα και ο προπονητής δεν μαθαίνει κάτι από το ματς που θα παίξει το παιδί. Γι' αυτό το να έχει τουρνουά η χώρα βοηθάει πολύ στο οικονομικό κομμάτι, για να πηγαίνει ο προπονητής, να μπορεί να βλέπει το παιδί, τους υπόλοιπους παίκτες, να ενημερώνεται μέσα σε εισαγωγικά για το καινούργιο τένις. Γιατί το τένις αλλάζει, έχει αλλάξει πάρα πολύ τα τελευταία 5 χρόνια. Ένα παιδί που θα πάει να παίξει ένα τουρνουά στα 14, μπορεί να δει ο προπονητής τα άλλα 14άρια και να έχει αλλάξει πολύ το τένις. Βοηθάει πολύ τον προπονητή στις γνώσεις του, στο να μπορέσει να υπάρχει μια μεγάλη πρόοδος και στο ίδιο το παιδί, να πάρει κάτι από το τουρνουά που θα πάει. Σίγουρα θέλει κι άλλα τουρνουά και πιο μεγάλα, αλλά τουλάχιστον υπάρχει πρόοδος. Πάντα θα μπορούσαν τα πράγματα να πάνε καλύτερα, αλλά είμαστε πιο ευλογημένοι από κάποιους άλλους πριν λίγα χρόνια."

"Δεν ξέρω πως γίνεται το 2025 να παίρνω τόσα υβριστικά μηνύματα"

Μέσα σε όλες τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει ένας επαγγελματίας παίκτης σήμερα, είναι και η παρενόχληση που γίνεται από χρήστες των social media.

"Πάντα υπάρχουν αυτά τα μηνύματα μετά από τα ματς. Έχει τύχει να πάρω μήνυμα, να με βρίζει και μετά από μια μέρα, χωρίς να έχω απαντήσει, να μου ζητάει συγγνώμη και να λέει ήταν λάθος μου και τέτοια. Ήταν το πιο σοκαριστικό που μου έτυχε, μου έκανε πολύ εντύπωση. Συνήθως αυτοί που με βρίζουν, μετά θα με ξαναβρίσουν! Μου 'χει τύχει να με βρίσουν, να ανεβάσω ένα άκυρο story και να απαντήσουν σε αυτό για να με ξαναβρίσουν.

Δεν έχω καταλάβει πως γίνεται ακόμα το 2025 η WTA ή το Instagram να μην μπορούν να βρουν έναν τρόπο να σου στέλνουν απειλητικά και υβριστικά μηνύματα."

Ευχαριστούμε πολύ τη Μάρθα για την ωραία συζήτηση και της ευχόμαστε να έχει μια χρονιά με υγεία και πολλές επιτυχίες!