HOT TAGS:Όταν το Reel γίνεται επιμόρφωση: Προπονητική χωρίς πλαίσιο
Σήμερα το πρωί για μια ακόμη φορά είδα μια ανάρτηση στο Instagram όπου ένας προπονητής τένις “διδάσκει” forehand με μια πολύ παράξενη άσκηση… και για να το κλειδώσει, πετάει στα σχόλια και δύο ονόματα κορυφαίων αθλητών.
Σαν να λέει: «Αν γράψω δίπλα Federer/Alcaraz, τότε αυτό που κάνω είναι σωστό.»
Σήμερα το απόγευμα, κάπου στην Ελλάδα οι προπονητές που τον ακολουθούν πιθανότατα θα σκεφτούν: «Ας κάνω κι εγώ το ίδιο.»
Και κάπως έτσι, μια ανάρτηση γίνεται… επιμόρφωση.
Χωρίς πρόγραμμα. Χωρίς στόχο. Χωρίς πλαίσιο.
Και δεν είναι μόνο αυτό. Το ίδιο γίνεται και στο fitness.
Το ίδιο μοτίβο το βλέπουμε πλέον καθημερινά και στην εκγύμναση.
Ασκήσεις fitness που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και εκτελούνται από junior αθλητές, οι οποίοι δεν έχουν καν χτίσει τα βασικά:
- σωστή τεχνική κίνησης
- βασική σταθερότητα κορμού
- έλεγχο αρθρώσεων
- σωστό εύρος κίνησης
- συντονισμό και ρυθμό
Κι όμως, τους βλέπεις να κάνουν:
άλματα σε κουτιά, περιστροφές στον αέρα, πλειομετρικά με ελλιπή προσγείωση, βαριά λάστιχα, ασταθείς επιφάνειες, “ακροβατικά” με βάρη… και άλλα πολλά.
Γιατί;
Γιατί αυτές οι ασκήσεις είναι διασκεδαστικές, είναι εντυπωσιακές, θεωρούνται ‘’functional’’ και κυρίως… γράφουν στο βίντεο.
Αλλά εδώ είναι η αλήθεια:
Αυτό είναι από τα χειρότερα παραδείγματα που μπορείς να δώσεις σε ένα παιδί.
Δεν χτίζει απόδοση.
Δεν χτίζει βάση.
Δεν χτίζει ασφάλεια.
Το μόνο που μπορεί να χτίσει τις περισσότερες φορές είναι τραυματισμό.
Και όχι απλά “ένα πιάσιμο”.
Τραυματισμό σοβαρό: γόνατο, μέση, ισχίο, ώμο.
Γιατί όταν δίνεις σύνθετο και απαιτητικό ερέθισμα σε σώμα που δεν έχει θεμέλια, το σώμα δεν “ανεβαίνει επίπεδο”.
ΣΠΑΕΙ
Και κάπου εδώ χρειάζεται να ειπωθεί ξεκάθαρα το εξής:
Το παιδί δεν χρειάζεται να φαίνεται επαγγελματίας στο βίντεο.
Χρειάζεται να μείνει υγιές μέχρι να γίνει επαγγελματίας.
Τα social media έγιναν “εκπαιδευτής” και αυτό δεν είναι σχεδόν ποτέ καλό
Δεν έχω πρόβλημα με τα social media.
Έχω πρόβλημα με αυτό που γίνονται όταν τα χρησιμοποιείς λάθος:
Όταν δηλαδή γίνονται υποκατάστατο προπονητικής σκέψης.
Κάθε μέρα βλέπουμε:
- ασκήσεις που “γράφουν” στο βίντεο
- φανταχτερό εξοπλισμό
- ιδέες βαφτισμένες “καινοτομία”
- προϊόντα που “υπόσχονται” απόδοση
Και ναι το καταλαβαίνω:
Οι προπονητές ψάχνουν. Θέλουν να γίνουν καλύτεροι.
Αλλά υπάρχει μια αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί χωρίς ωραιοποιήσεις:
Το να βλέπεις πράγματα δεν σημαίνει ότι εκπαιδεύεσαι.
Το πρόβλημα με τα social: σε μαθαίνουν να κυνηγάς το καινούριο
Τα social media επιβραβεύουν:
- το καινούριο (ακόμα κι αν δεν έχει ουσία)
- το εντυπωσιακό
- το “κόλπο”
- το viral
Δεν επιβραβεύουν:
- τη μέθοδο
- τη συνέχεια
- τη λογική πίσω από την προπόνηση
- τη μεταφορά στο παιχνίδι
Με απλά λόγια:
Αυτό που φαίνεται ωραίο στην οθόνη, δεν σημαίνει ότι δουλεύει στο γήπεδο.
Και εδώ μπαίνει η μεγάλη παγίδα:
ο προπονητής αρχίζει να χτίζει προπονήσεις με βάση το περιεχόμενο.
Όχι με βάση τις ανάγκες του αθλητή.
Και κάπου εκεί εμφανίζεται κι ένα ακόμη πιο ύπουλο φαινόμενο:
Η “δανεική εγκυρότητα”
Το να πετάς μεγάλα ονόματα ή να βλέπεις μεγάλα ονόματα να την εκτελούν δεν κάνει την άσκηση σωστή.
Απλώς της δίνει ψευτοκύρος.
Το ότι κάποιος έγραψε “Djokovic” κάτω από ένα βίντεο ή την άσκηση την εκτελούσε ο Sinner δεν σημαίνει ότι αυτή η άσκηση είναι κατάλληλη για τον 13χρονο που αυτή τη στιγμή:
- δεν έχει σταθερό σημείο επαφής
- δεν έχει σωστή απόσταση από τη μπάλα
- και αλλάζει τεχνική ανά δύο χτυπήματα
Οι ιδέες δεν είναι το πρόβλημα. Η άκριτη υιοθέτηση είναι.
Το κεντρικό λάθος δεν είναι η άσκηση.
Το λάθος είναι το μοτίβο:
Βλέπω → Αντιγράφω → Δοκιμάζω 2 μέρες → Δεν “βγαίνει” → Το πετάω → Πάμε στο επόμενο.
Αυτό δεν είναι προπόνηση.
Αυτό είναι περιήγηση σε περιεχόμενο.
Θα το πω ωμά:
Η προπονητική δεν είναι Netflix. Δεν αλλάζεις επεισόδιο κάθε 48 ώρες.
Η προπονητική δεν είναι συλλογή ασκήσεων. Είναι ικανότητα επιλογής.
Το μεγαλύτερο μπέρδεμα είναι ότι πολλοί νομίζουν πως το καλό coaching είναι να “έχεις drills”.
Δεν χρειάζεσαι άλλον έναν προπονητή με 300 ασκήσεις.
Χρειάζεσαι προπονητή που μπορεί να πάρει σωστές αποφάσεις:
- Τι κάνω σήμερα;
- Γιατί το κάνω;
- Ποιο στοιχείο δουλεύω;
- Πώς θα το ελέγξω;
- Πότε ξέρω ότι “έπιασε”;
Γιατί η προπόνηση δεν είναι show.
Είναι σύστημα.
Πρακτικά: Πώς χρησιμοποιώ τα social χωρίς να με χρησιμοποιούν όσον αφορά την τεχνικο-τακτική προπόνηση στο γήπεδο
1) Social ως έμπνευση όχι ως πλάνο
Αυτό που είδες δεν είναι πρόγραμμα.
Είναι ιδέα.
Αν δεν έχεις πλάνο, θα γεμίσεις το γήπεδο “κόλπα” και θα χάσεις την ουσία.
2) Κάθε άσκηση πρέπει να χτίζει ένα ξεκάθαρο στοιχείο
Αν δεν μπορώ να πω σε μία πρόταση τι ακριβώς προπονεί, δεν τη βάζω.
Μια άσκηση πρέπει να υπηρετεί:
- μια τεχνική πρόθεση
- ένα τακτικό μοτίβο
- μια αντίληψη/πληροφορία
- μια απόφαση
Αν δεν υπάρχει στόχος → είναι απλά δραστηριότητα.
3) Παράθυρο απόδειξης: αν δεν μεταφέρεται στο παιχνίδι, δεν έχει αξία
Ο προπονητής πρέπει να βλέπει:
- καλύτερη ποιότητα επαφής
- καλύτερο συγχρονισμό
- περισσότερη σταθερότητα υπό πίεση
- μεταφορά στο πόντο και στο ματς
Αν δεν υπάρχει μεταφορά, ήταν ωραίο… για στόρι.
4 σημάδια ότι μια άσκηση είναι content και όχι προπονητική όσον αφορά το fitness
Υπάρχουν ασκήσεις που είναι χρήσιμες.
Και υπάρχουν ασκήσεις που υπάρχουν μόνο για να φαίνονται “έξυπνες” στην κάμερα.
Αν μια άσκηση έχει τα παρακάτω χαρακτηριστικά, πιθανότατα είναι περιεχόμενο και όχι προπονητική:
1) Δεν μπορείς να εξηγήσεις σε 10 δευτερόλεπτα τι χτίζει
Αν δεν μπορείς να πεις ξεκάθαρα:
“δουλεύω αυτό”, τότε δεν δουλεύεις τίποτα. Απλώς κάνεις δραστηριότητα.
2) Είναι εντυπωσιακή αλλά δεν έχει προοδευτικότητα
Ξεκινάει κατευθείαν από το δύσκολο.
Χωρίς στάδια. Χωρίς βάση. Χωρίς “σκάλα” εξέλιξης.
Η προπόνηση δεν είναι τρικ.
Είναι διαδικασία.
3) Δεν έχει κριτήριο επιτυχίας
Πώς ξέρεις ότι η άσκηση πέτυχε;
Αν η απάντηση είναι:
“ε… την κάναμε”, τότε δεν υπάρχει προπονητικός έλεγχος. Υπάρχει απλή εκτέλεση.
4) Αν το κάνεις με junior χωρίς βάσεις, η πιθανότητα τραυματισμού είναι μεγαλύτερη από το κέρδος
Αν μια άσκηση:
- θέλει σταθερότητα που ο αθλητής δεν έχει
- ζητάει ένταση που δεν μπορεί να ελέγξει
- φορτίζει αρθρώσεις πριν χτίσει τεχνική
τότε δεν είναι “μοντέρνα”. Είναι επικίνδυνη.
Κανόνας:
Αν το “φαίνεται ωραίο” είναι πιο δυνατό από το “έχει νόημα”, τότε δεν είναι προπονητική. Είναι περιεχόμενο.
Το ελληνικό τένις δεν έχει έλλειψη από ασκήσεις.
Έχει έλλειψη από πλαίσιο.
Και όσο η “εκπαίδευση” γίνεται μέσα από reels, θα γεμίζουμε προπονήσεις με περίεργες ασκήσεις, αντικείμενα και μόδες…χωρίς να ξέρουμε τι ακριβώς χτίζουμε.
Χρησιμοποίησε τα social για έμπνευση.
Αλλά άσε τις αρχές, τη μεθοδολογία και το προπονητικό σου πλαίσιο να καθοδηγούν.
Γιατί στο τέλος της ημέρας:
οι ιδέες εντυπωσιάζουν — η προπονητική εξελίσσει.
| Δημήτριος Κ. Καναβαράκης Προπονητής Τένις Α΄ Επιπέδου – Γενική Γραμματεία Αθλητισμού (Γ.Γ.Α.). Κωδικός Μητρώου: Κ379. Εκπαίδευση:
Προπονητική Διαδρομή:
Εξειδίκευση:
Επιμορφωτική Δράση:
Συνεργασία με αθλητές/τριες: Μερικοί από τους αθλητές-αθλήτριες μου που έχει συνεργαστεί, είτε σαν προπονητής, είτε σαν γυμναστής, είτε και τα δύο ταυτόχρονα: Καλοβελώνης Μάρκος, Γερασίμου Άννα, Ξυλάς Γιάννης, Σκορίλας Αλέξανδρος, Μίκος Κωνσταντίνος, Σχοινάς Στέφανος, Κυπριώτης Βαγγέλης, Γκλαβάς Χρήστος, Ταράσης Γιώργος, Λυμπέρης Άρης, Χαϊδεμένος Γιώργος, Τσεκούρας Πάνος, Σημαιοφορίδης Χάρης , Καλαιτζάκης Αντώνης, Μαρκαντωνάκης Αντώνης, Αργυροκαστρίτη Μαριάννα, Καρβούνη Βασιλική, Πετρουλά Δανάη, Μαρκεζίνη Ιωάννα, Αρκαδιανού Άννα, Λουκαρέας Δημήτρης, Τριάντης Βαγγέλης, Φούζας Χάρης, Γραμματικάκης Πάνος, Καναβαράκη Ραφαέλα, Γκλαβά Αγγελίνα, Νικολούδης Χρήστος, Λαφαζάνος Άρης, Παναγιώτου Άρης, Τσεκούρα Έλενα, Κουμουτσέα Δήμητρα, Ρεντούμη Μαρία κ.α. Επαγγελματικές Συνδέσεις:
|
 |
Ακολουθήστε το tennisnews.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από το Τένις στην Ελλάδα.
