Σε μια συνέντευξη εφόλης της ύλης στο Movistar+, ο Nadal αναφέρθηκε σ' αυτόν τον τελευταίο χρόνο που έχει αποχωρήσει από την ενεργό δράση, αλλά και στην πρόσφατη προπόνηση που έκανε με την Alexandra Eala στην ακαδημία του στη Μαγιόρκα, που ήταν η πρώτη του σ' αυτή τη νέα φάση της ζωής του.  

"Παίξαμε 45 λεπτά με την Eala, μου ζήτησε να παίξω μαζί της και εγώ δέχτηκα με χαρά. Αν δεν χρειάζεται να τρέχω, καλώς", είπε χαμογελαστός ο Rafa, ο οποίος σημείωσε και πως συνεχίζει να ακολουθεί την επικαιρότητα του τένις, αλλά όχι όπως πριν: "Μέσω της ακαδημίας συνεχίζω να είμαι ενεργός και να βλέπω αυτά που μου αρέσουν να βλέπω. Αλλά δεν παρακολουθώ την καθημερινότητα όπως πριν. Τώρα βλέπω μόνο τους αγώνες ή τις φάσεις που μου αρέσει να βλέπω."

Για το τι έχει κερδίσει αυτόν τον τελευταίο χρόνο που απομακρύνθηκε από το tour, είπε: "Κέρδισα ηρεμία, με την έννοια ότι, κατά κάποιον τρόπο, δεν αισθάνεσαι αυτή την καθημερινή ευθύνη να πρέπει να αποδώσεις. Μερικές φορές να αποδίδεις σε ακατάλληλες συνθήκες. Αυτό, σε ανθρώπινο, προσωπικό επίπεδο, σε εξουθενώνει και καταλήγεις να μην είσαι τόσο χαρούμενος όσο θα έπρεπε να είναι κάποιος σαν εμένα. Το κακό είναι ότι τελείωσε ένα στάδιο που ήταν εξαιρετικά όμορφο για μένα, συγκινητικό. Έφυγε κάτι που με παθίαζε πραγματικά, δηλαδή το να ανταγωνίζομαι στο υψηλότερο επίπεδο. Αυτή η αδρεναλίνη, είναι πράγματα που μένουν εκεί για πάντα."

Για το αν έχει κακές αναμνήσεις από το γήπεδο: "Δεν κρατάω καμία κακή ανάμνηση από αυτό το στάδιο. Υπάρχουν άνθρωποι που, όπως είναι λογικό, νόμιζαν ότι θα έπρεπε να είχα σταματήσει νωρίτερα, ότι το τέλος δεν είχε νόημα. Για μένα είχε νόημα: πρέπει να ενεργείς σύμφωνα με αυτό που είσαι. Εγώ ενήργησα έτσι. Προσπάθησα να εξαντλήσω τις επιλογές μου μέχρι που πραγματικά δεν υπήρχαν. Μου άρεσε αυτό που έκανα."

Τόνισε, ακόμα, πως θα συνέχιζε, αν του το επέτρεπε το σώμα του: "Δεν αποσύρθηκα επειδή είχα κουραστεί από αυτό που έκανα ή χωρίς το απαραίτητο κίνητρο. Αποσύρθηκα επειδή το σώμα μου δεν μπορούσε άλλο. Εξακολουθούσα να είμαι χαρούμενος κάνοντας αυτό που έκανα. Στην εγχείρηση μου είπαν ότι είχα πιθανότητες να αναρρώσω πλήρως από αυτό. Έπρεπε να δώσω στον εαυτό μου ένα εύλογο χρονικό διάστημα για να το μάθω. Ήρθε μια στιγμή που συνειδητοποίησα ότι μπορούσα να αγωνιστώ, αλλά όχι με αυτό το πρόβλημα στο επίπεδο που χρειαζόμουν για να συνεχίσω. Οδήγησα την καριέρα μου στο όριο, όσο πιο μακριά μπορούσα να τη φτάσω."

Ο Rafa απάντησε και στο μεγάλο δίλημμα του πρωταθλητισμού, αν τελικά έχει να κάνει με τη δουλειά ή με το ταλέντο: "Μπορείς να έχεις το μεγαλύτερο ταλέντο στον κόσμο και χρειάζεσαι ικανότητα για δουλειά, πειθαρχία και συγκέντρωση στο τένις. Στο άθλημά μου, το ταλέντο είναι αυτό που σε κάνει να δίνεις αυτό το κάτι παραπάνω, αλλά ένα πολύ σημαντικό μέρος πρέπει να είναι η δουλειά. Με πάθος και την κατάλληλη αποφασιστικότητα, όλα είναι λίγο λιγότερο περίπλοκα. Διαφορετικά, είναι πολύ δύσκολο να ξεπεράσεις όλες αυτές τις δυσκολίες που σου παρουσιάζει η ζωή."

Για τις θυσίες που ο ίδιος έκανε: "Οι θυσίες είναι όταν κάποιος κάνει πράγματα που δεν θέλει να κάνει. Υπό αυτή την έννοια, δεν έκανα μεγάλες θυσίες. Έκανα μεγάλες προσπάθειες, αλλά θυσίες, λίγες. Απόλαυσα αυτό που έκανα. Δεν ένιωσα ότι έχασα σχεδόν τίποτα σε αυτή τη ζωή. Είχα μια ζωή λίγο-πολύ ισορροπημένη, καθόλου εμμονική με αυτό. Νιώθω ότι έκανα όλα όσα πρέπει να κάνει ένας έφηβος για να νιώσει ότι δεν έχει χάσει ένα μέρος της παιδικής του ηλικίας. Είχα χρόνο για τα πάντα."

Μίλησε και για τη νοοτροπία του, σχολιάζοντας ότι δεν έχει να κάνει με το ότι πίστευε πάντα στις ικανότητές του, αλλά με το ότι δεν τα παρατούσε: "Πολλοί πιστεύουν ότι εγώ έχανα και συνέχιζα να πιστεύω, αλλά όχι. Αυτό που δεν έκανα ήταν να αφήσω τον εαυτό μου να παραδοθεί. Ήξερα ότι έχανα και πίστευα ότι θα έχανα, αλλά αυτό δεν με οδηγούσε στο να μην προσπαθώ. Προσπαθούσα να βρίσκω λύσεις. Αυτό επιτυγχάνεται με την κατανόηση του τι είναι ο αθλητισμός. Ο αθλητισμός είναι να προσπαθείς να δώσεις το μέγιστο, ακόμα κι αν ξέρεις ότι θα χάσεις. Αυτό που με απασχολούσε περισσότερο στην καριέρα μου ή αυτό που με ενοχλούσε περισσότερο και που ανέχτηκα δύσκολα ήταν αν, αφού έπαιζα σε ένα τουρνουά, επέστρεφα στο σπίτι με την αίσθηση ότι δεν είχα κάνει ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να πάνε καλά τα πράγματα."

Για όλο το legacy που μοιράζεται με τους Federer και Djokovic, αλλά και τη νέα γενιά με τους Alcaraz και Sinner να πρωτοστατούν, είπε: "Νιώθω χαρούμενος που μπόρεσα να είμαι μέρος αυτής της ιστορίας. Χωρίς να αφαιρώ κανένα αξίωμα από τον Sinner και τον Alcaraz, που θέλουν να κάνουν τα πράγματα καλά, νομίζω ότι εμείς (το Big 3) έχουμε συμβάλει στο να μπορούν οι νέες γενιές να πιστεύουν ότι μπορείς να είσαι ένας άγριος ανταγωνιστής χωρίς να χρειάζεται να μισείς τον αντίπαλο. Μπορείς να έχεις μια σχέση όχι φιλίας, αλλά άριστη. Αυτό είναι ένα καλό κληροδότημα που αφήνουμε."

Όσο για τη νέα τροπή που έδωσαν στα ρεκόρ οι Big 3: "Εμείς είχαμε τον Pete Sampras, που είχε 14 Grand Slams. Όταν κάποιος από τη δική μας γενιά έφτανε τα 14 Slams, έφτανε στο μέγιστο. Εμείς ήμασταν τρεις, οπότε δεν υπήρχε κανένα περιθώριο για χαλάρωση. Η απαίτηση ήταν μέγιστη. Ποτέ δεν σταματήσαμε να ωθούμε ο ένας τον άλλον. Και δεν είχες περιθώριο να προσπεράσεις τουρνουά. Αυτό είναι το μεγαλείο εκείνης της εποχής. Ήμασταν συνεχώς στους τελικούς και παίζαμε για όλα τα μεγάλα τουρνουά. Δεν νομίζω ότι μπορεί να το καταφέρει αυτό κάποιος μόνος του, χωρίς ανταγωνισμό."