Το ατύχημα που κόντεψε να "σβήσει" μια καριέρα

Εκτύπωση

Muster
Μόλις πριν από λίγες ημέρες άνοιξε η "αυλαία" του 30ου Sony Open Tennis, του σπουδαίου τουρνουά της σειράς Masters που φιλοξενείται στο Miami. Πριν από 25 χρόνια, στην 5η έκδοσή της, η διοργάνωση "αμαυρώθηκε" από ένα τραγικό γεγονός που κόντεψε να αποτρέψει μια υποσχόμενη καριέρα. Τη μια και μοναδική φορά στο θεσμό που ο τελικός δεν ξεκίνησε ποτέ, θύμα ήταν ο Thomas Muster, ο οποίος χτυπήθηκε από αυτοκίνητο την προηγούμενη μέρα. Ο 21χρονος τότε Αυστριακός, απέφυγε από τύχη κάποια μόνιμη αναπηρία, για να γίνει ο άνθρωπος που έφτασε στην κορυφή του κόσμου, κέρδισε ένα Grand Slam και 43 ακόμη τίτλους.

Ο νεαρός Muster ήταν έτοιμος να καταπλήξει τα πλήθη, διανύοντας την καλύτερη περίοδο στην καριέρα του. Είχε ήδη προϊδεάσει τους πάντες ότι δε θα περάσει αδιάφορος από το tour και στο Lipton International Players Championships (όπως ονομάζοταν τότε το τουρνουά του Miami) το 1989, είχε την ευκαιρία να ξεδιπλώσει σε μεγάλο βαθμό το τεράστιο ταλέντο του. Έχοντας κερδίσει ήδη 5 τίτλους, αλλά όλους σε χωμάτινα τουρνουά, ο 21χρονος ήθελε να αποδείξει ότι είναι κάτι παραπάνω από έναν σπεσιαλίστα των κόκκινων επιφανειών.

Δεν τα πήγε και άσχημα. Ξεκινώντας από το Νο7 του ταμπλό, έχασε μόνο δύο σετ (σε best of five ματς) μέχρι και τα ημιτελικά. Στους "4" αντιμετώπισε τον μεγαλύτερο κατά 7 χρόνια και σαφώς πιο έμπειρο, Yannick Noah. Mετά από ένα συγκλονιστικό παιχνίδι, ο Muster πέτυχε μια τεράστια ανατροπή και επέστρεψε από το 0-2 για να επικρατήσει του Γάλλου με 5-7, 3-6, 6-3, 6-3, 6-2 και να προκριθεί για πρώτη φορά σε τελικό μιας τόσο μεγάλης διοργάνωσης, περίπου δυο μήνες μετά το προηγούμενο μεγάλο του επίτευγμα, όταν είχε γίνει ο πρώτος Αυστριακός στην ιστορία που είχε φτάσει στα ημιτελικά του Αυστραλιανού Όπεν.

Αν η μέρα τελείωνε τότε, σίγουρα θα ήταν μία από τις καλύτερες στη ζωή του και η καλύτερη στην καριέρα του. Δυστυχώς όμως η μοίρα του επεφύλασσε μια εφιαλτική εμπειρία στη συνέχειά της. Μόλις λίγες ώρες μετά τη σπουδαία του νίκη, ο Αυστριακός βρισκόταν στο δρόμο της επιστροφής για το ξενοδοχείο του και έκανε μια στάση για να αγοράσει φαγητό. Τη στιγμή που πήρε το πορτοφόλι του, μια λιμουζίνα τράκαρε με δύναμη το μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου του. Τυχερός μέσα στην ατυχία του, ο Muster θα μπορούσε να είχε χάσει για πάντα τα πόδια του, αν είχαν συνθλιβεί όπως έπαθε η τσάντα με τις ρακέτες του.

"Ένιωσα ένα τεράστιο χτύπημα στο κεφάλι μου. Σα να με είχε χτυπήσει κάποιος δυνατά. Τι θόρυβος!", έγραψε αργότερα ο Αυστριακός στο βιογραφικό του βιβλίο. "Το όνομα του άλλου οδηγού ήταν Norman Sobie. Ήταν ένας εξόριστος Κουβανός που δεν είχε άδεια ή δίπλωμα, αποδείχτηκε ελαφρώς μεθυσμένος και ζούσε κάτω από τα όρια της φτώχειας."

Αμέσως μετά την πρόσκρουση, ο Muster δε συνηδειτοποίησε ότι τραυματίστηκε άσχημα: "Ήμουν ζαλισμένος και σοκαρισμένος. Ο πόνος στους μηρούς μου ήταν έντονος, γιατί είχαν πιαστεί στον προφυλακτήρα. Το αριστερό μου γόνατο ήταν πρησμένο και αιμορραγούσα αρκετά. Παρ' όλα αυτά καθάρισα τη φόρμα μου που είχε λερωθεί και είπα στον Ronnie (τον προπονητή του): 'Μην ανησυχείς. Θα είμαι πίσω την Κυριακή για να παίξω με τον Lendl στον τελικό. Αν είναι απαραίτητο και με επίδεσμο'."

Αποδείχθηκε ότι ένας επίδεσμος δεν ήταν αρκετός, αλλά χρειαζόντουσαν πολλά περισσότερα. Ο τραυματισμός του τον έβγαλε νοκ άουτ για 6 μήνες και σίγουρα τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα. Οι γιατροί δεν είχαν αποκλείσει το ενδεχόμενο να μην περπατήσει ξανά, όμως ο Muster δεν τους άκουσε και δύο εβδομάδες μετά επέστρεψε στα courts για να χτυπήσει τη μπάλα, έστω και αν δεν μπορούσε να σηκωθεί και είχε δεμένο το πόδι του.

Ο Αυστριακός έβαλε επίσης τον εαυτό του σε πολύ αυστηρό πρόγραμμα ώστε να επανέλθει όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Μπορεί να είχε χάσει αμαχητί τον πρώτο του μεγάλο τίτλο από τον Ivan Lendl, όμως δεν είχε χάσει και τη "μάχη" στο tour της ΑΤΡ και όσο η υγεία του το επέτρεπε θα πάλευε μέχρι να φτάσει ξανά στο ίδιο επίπεδο και ακόμα ψηλότερα.

Πράγμα που έγινε. Ο αποφασισμένος Muster δεν έχασε ποτέ την επαφή με το τένις και αφού χτύπησε χιλιάδες μπάλες καθιστός, έφτασε η στιγμή που σηκώθηκε. Οι 6 μήνες που απουσίασε από τα τουρνουά ήταν λίγοι για τα δεδομένα του τραυματισμού του, όχι όμως και αμελητέο διάστημα. Παρ' όλα αυτά δεν κράτησε καθόλου θυμό μέσα του, για την άδικη απώλεια μιας σεζόν που θα μπορούσε να έχει παίξει το καλύτερό του τένις.

"Δεν είμαι θυμωμένος. Ένας φτωχός άνθρωπος μου το έκανε αυτό. Του είχαν πάρει την άδεια δύο φορές στο παρελθόν. Κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί στον καθένα μέσα σε δευτερόλεπτα. Φυσικά και έχω σκεφτεί πράγματα για την καριέρα μου, αλλά έχω εμπιστοσύνη στους γιατρούς. Είμαι ακόμα γερός και νέος και έχω καλές πιθανότητες να επιστρέψω."

Η αισιοδοξία του τον δικαίωσε. Αφού έχασε τις 22 επόμενες εβδομάδες του tour επέστρεψε στα "σαλόνια" της ΑΤΡ και στην πρώτη του παρουσία έφτασε μέχρι τα προημιτελικά. Το καλοκαίρι του 1995 κατέκτησε τον σπουδαιότερο τίτλο της καριέρας του στο Roland Garros και στις 12 Φεβρουαρίου 1996 σκαρφάλωσε στο Νο1 της παγκόσμιας κατάταξης.

Κέρδισε συνολικά 44 τίτλους στην καριέρα του και πέτυχε 621 νίκες. Οι 40 από τους τίτλους του ήρθαν σε χωμάτινα τουρνουά, επίδοση που είναι 3η καλύτερη στην ιστορία της Οpen era και ακόμα μέχρι σήμερα θεωρείται ένας από τους καλύτερους τενίστες που πέρασαν ποτέ από τις κόκκινες επιφάνειες.